01-09-15

Stiekem iemands dagboek lezen + het stelen van een plant



Ik ging voor het eerst een week naar Frankrijk, en het huisje waarin ik zat was echt een droom. Het was het bovenste appartement van een blok, dus hadden we het hele dakterras voor ons alleen. Het appartement was heel groot en super leuk ingericht. Niet zoals de meeste vakantiehuisjes, die zo uit een 'te koop' rubriek zouden kunnen komen, maar een echt, persoonlijk vakantiehuisje. Het stond vol leuke ditjes en datjes, en persoonlijke spullen van de eigenaars. Het appartement lag vol postkaarten en brieven (ik las een heel stuk over Marc en An, en nu hoop ik maar dat het goed komt tussen die twee). Er stond een kast vol boeken over van Gogh (de eigenares zelf is ook kunstenaar). Op de wc hing een kalender met verjaardagen van mensen die ik niet ken. Hier wonen voor een week voelde een beetje zoals stiekem iemands dagboek lezen, maar het was ook heel gezellig.

Ik hield een klein regenboogkleurig reisdagboekje bij, waarin ik kleine zinnetjes in opschreef, of tekeningetjes maakte. Mijn ouders zijn vrij teleurgesteld dat ik nog geen Frans kan, maar sommige dingen verstond ik wel. Af en toe ving ik naast me op het strand een conversatie op, over het weer, en over een soort festival dat hier blijkbaar elke zomer gehouden wordt. Eén meisje vertelde me ook herhaaldelijk dat ik de schelpjes niet op mocht rapen, want 'il doit rester à la mèr'. Sorry, lieverd. Ik nam ze toch mooi mee.

Ik zei al dat de eigenares kunstenaar was, en dat was aan het appartement wel te zien. Ik zou er zo in gaan wonen. Alleen zou ik wel de plastic planten vervangen door echte. Oh, over planten gesproken. Beneden in het halletje stond een pilea peperomioides, die ik echt al jaren wil hebben (ik werd aangestoken door Liefgeval). Ik heb lang overwogen hem mee te nemen, de arme schat kreeg niet eens water of zonlicht waar ze stond. Maar pilea wordt ook wel een vriendschapsplant genoemd, en kan je nergens kopen. Je moet hem krijgen als teken van vriendschap, en wanneer jouw plant stekjes krijgt die weer door geven aan anderen. Als je daarnet nog dacht: 'neem die plant toch gewoon mee!', dan denk je nu vast iets anders.

Toen ik met m'n ouders naar de plaatselijke 'auchant' reed, kwamen we voorbij een tuincentrum. Even kwam het in me op een nieuwe plant te kopen, en hem op subtiele wijze te verwisselen met de pilea. Dat merkt niemand, toch? Ik had zelfs al gekeken of er geen camera's waren. Er hing er maar één, en die zou ik makkelijk kunnen omzeilen door een open paraplu op m'n schouder te dragen (ik kijk naar White Collar, vandaar deze kennis).

Uiteindelijk besloot ik, met aanmoediging van mijn moeder, het gewoon te doen. Zo'n kans krijg je maar één keer. Toen ik het deed moest ik denken aan een juf op mijn lagere school, die altijd zei dat criminelen begonnen met het stelen van een reep chocolade, of wat schepsnoep van het Kruidvat. Die plant was mijn reep chocolade. Ik voelde me zo schuldig, maar ik wilde de plant nog nét iets liever dan dat ik van het schuldgevoel af wou. Ik weet niet of ze het zullen merken. Ik hoop maar dat ze de nieuwe plant mooi vinden, misschien zelfs mooier als die eerste. Ik vond hem in ieder geval mooi in de gang passen. De plant die ik in de plaats zette had van die oranje en gele bolletjes, dezelfde kleuren als de andere decoraties op het tafeltje.

Nu ik achteraf de plant bekijk voel ik me niet zo schuldig meer: in de meeste van z'n blaadjes zitten hondenbeten(?) en zijn grond was kurkdroog. Nog iets langer en hij was gestorven aan uitdroging. Maakt een plantenleven redden een plant stelen weer goed??
























 
















Naast deze foto's maakte ik ook een fimpje van een avond/nachtwandeling (ofja, ik filmde aparte stukjes die ik nog aan elkaar moet plakken. Dat zal ik doen wanneer het filmprogramma op m'n laptop weer werkt), diverse strandfilmpjes en ik bedacht heel veel DIY projecten die ik binnenkort ga doen. Daarover binnenkort meer!

5 opmerkingen:

  1. Ik had niet verwacht dat je de plant toch nog mee zou nemen, ik zie het al voor me: Lise de crimineel. Leuk om iemand te leren kennen via zijn huis, lijkt me heerlijk om in rond te neuzen. Prachtige foto's, vooral de zonsondergang.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Die plant heeft misschien nu wel een beter leven. En je bent pas een crimineel als je het echt wel vaak doet. Dat een keertje kan heus geen kwaad. En supermooie foto's trouwens!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja hoor, ik vind dat een plantenleven redden het stelen ervan weer goed maakt, haha. Wat heerlijk dat er allemaal spulletjes van de bewoners waren! Prachtige foto's ook<3
    X Emma

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wow zeg Lise, je wordt een echte cirmineel! Best slim om het te verstoppen onder een paraplu, haha. Ik moest echt lachen bij dat stukje van de schelpjes. Zo rebels, haha. Die plantjes zijn zo tof zeg en kan jij als plantendokter één van mijn plantjes verzorgen en er weer nieuw leven in blazen? (: Ik vind de laatste foto zo mooi van kleurtjes en zo, oooh, al je foto's zijn weer mooi eigenlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Oke, ik was even aan het balen toen ik las dat je hem zo graag mee wilde, maar het niet ging. En dan las ik verder.. haha! Geweldig dat je dit hebt gedaan. En als ik heel eerlijk ben, zou ik exact hetzelfde hebben gedaan! Die mensen komen daar waarschijnlijk toch niet zo heel vaak en vergeten dat arme, lieve plantje dan weer snel. Zie het maar als een echte heldendaad, hehe. Oeh en je foto's zijn echt heel erg mooi!! Xx

    BeantwoordenVerwijderen