16-09-15

10 jaar sporten eindigt op -dt


Het is al even geleden dat ik nog een 'normaal' blogbericht schreef. Elk van mijn dagen heeft hetzelfde ritme op dit moment: opstaan, school, huiswerk, slapen. Geen tijd voor wat anders. Schrijven doe ik nog wel, maar geen lange stukken. Ik denk dat dat komt omdat ik maar een beperkte voorraad lange-stukken-schrijf-inspiratie heb, en die voornamelijk met essays en opiniestukken op gebruik.

Mijn grammatica lijdt er wel onder, terwijl je zou denken van niet: wanneer je dagelijks zoveel woorden typt moet je gevoel voor spelling toch wel, beetje bij beetje, een beetje beter worden? Nee hoor. Al die woorden kruipen als mieren over mijn scherm, over en door elkaar, en mengen zich in mijn gedachten ook zodanig dat ik niet meer weet of 'op gebruik' hierboven aan elkaar is of niet, en schrijf ik woorden met -dt waarin zelfs geen één 'd' voorkomt. Voorkomdt. Voor komt??

Oké nee. Ik loog, die wist ik wel. Ik lieg vaak de laatste tijd. Over het huiswerk dat ik wel had gemaakt, bier dat ik nog nooit gedronken heb, de broek die ik eigenlijk helemaal niet mooi vond. Ik heb een vriendin die nooit liegt. Ik heb geen idee waar ik daarmee naartoe wilde.


Waarschijnlijk blijf ik nog even verder schrijven, want tegen morgen geen opiniestuk dit keer! Wel een test van Engels, wat me wel gaat lukken, en één van wiskunde waar ik van plan ben me op magische wijze door te sleuren en ter plekke allemaal formules te verzinnen, zoals ik deze week al eens deed. Weetje: ik behaalde 29/27 op die toets. Het is magie.

Aan het einde van de week heb ik sportdag op school, daar heb ik niet zo'n zin in. Weet je, ik ben echt jaloers op van die mensen die stijlvol kunnen sporten. Als ik ga joggen draag ik een oude trainingsbroek en t-shirt, ben ik helemaal bezweet en zit ik nog net op het niveau dat een kreupel opaatje met wandelstok me niet voorbij zou kunnen steken. Dan komt er ineens een vrouw voorbij, in legging en sportbeha, compleet met fluoriserende Nikes die eruitzien alsof ze nog nooit gedragen zijn. Ze loopt op een stevig tempo, lacht naar niemand in bijzonder en ziet er uit alsof ze uren door kan gaan. Ik zei net luidop wat ik ervan denk, en het kwam er uit als een soort ontevreden gesputter. (Daar gaan we weer met de gefaalde grammatica). In mijn hoofd is het een mengeling van jaloezie en 'ik ga nooit meer joggen'.


Ooit, toen mijn blog nog een soort van remake van de 'Girlscene headlines' was (#throwback, wie volgt me al zo lang??), schreef ik een artikel genaamd 'mooie joggingbroeken: ze bestaan', over 'er trendy uitzien als je sport'. Ha. Nee, ik vind het niet grappig. Ik vind het verschrikkelijk. Ik hoop maar dat ik mezelf hoe ik nu ben, over 10 jaar niet zo verschrikkelijk vind.

Bon, ik zeg maar eens vaarwel. Veel plezier met het lezen van dit artikel (dat me heel erg doet denken aan dingen die ik in m'n dagboek schrijf). Misschien moet ik de categorie van m'n blog maar eens veranderen van 'kunst' naar 'persoonlijk' en 'lifestyle', want dat is alles waarover ik schrijf tegenwoordig. Mijn leven. Wauw.


Ik schreef nog een paar gedichtjes, die komen binnenkort online. Ik wou ze nu nog niet posten, omdat ik al zoveel korte dingen op de blog heb gezet de laatste tijd.

(Nu verdwijn ik echt hoor, tot de volgende en veel liefs!)

5 opmerkingen:

  1. Heel fijn om te lezen ik houd van alles wat je plaatst op je blog haha!
    X Emma

    BeantwoordenVerwijderen
  2. In stijl sporten, het is helaas ook niet aan mij besteed! Ik ben alvast erg benieuwd naar je gedichtjes! (:

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben heel nieuwsgierig naar je gedichtjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik kijk al uit naar je gedichtjes! En ik heb zo'n periode gehad dat ik twee weken aan een stuk heb gelopen, maar zoals je zegt. Je hebt van die mensen die het in stijl kunnen en mensen die dat niet kunnen. Ik ben de laatste groep. Het is gewoon zo kut dat het zo lang duurt eer je een goede conditie hebt..

    BeantwoordenVerwijderen