17-04-14

 Ik realiseerde me ineens dat ik nooit echt iets over mezelf heb verteld op deze blog. Al wel kleine dingen, maar nooit echt veel. Dit alles bedacht ik 's nachts. Ik had niets anders te doen dus schreef ik dit stukje over mij. Weer een klein stukje van de puzzel erbij. Dat rijmt.
Ik weet niet of ik het hier ga laten staan, het voelt eigenlijk net iets te persoonlijk om te posten. Als ik niet goed wakker ben doe ik rare dingen, deze blog is ook niet mijn dagboek. Ten slotte kan iedereen met internetverbinding het nu lezen. Maar ja, lees het of lees het niet, nu staat het er. Punt.

Soms kijk ik naar iemand en denk ik 'wat een mooi persoon.' Dan zie ik iets in de manier waarop hij voor zich uitstaart, hoe zij lacht, hoe hij de deur openhoudt. En het liefst van al zou ik schreeuwen. In gedachten snik ik, val ik op mijn knieen, smeek ik die persoon om er iets goeds mee te doen, er iets goeds van te maken, de wereld te veranderen. En dan voel ik me kut. Omdat ik niet zo kijk. Omdat mijn lach niet spreekt. Omdat ik geen deuren openhou. Omdat ik liever in gedachten neerval, in plaats van te praten, over het weer, en te vragen hoe het gaat. Want ik weet dat het antwoord nee is, maar ik ja te horen krijg.

Ik ben dat meisje, dat liever denkt dan praat. Ik ben dat meisje dat stil schreeuwt. Ik ben dat meisje dat niet tegen iedereen spreekt. Dat meisje, dat alleen in haar eigen gedachten bestaat. Maar ik besta, hier, in mijn hoofd. En daar dwaal ik, snik ik en schreeuw. Want mijn hoofd is een doolhof, gangen altijd meer.

Nu weten we ineens waarom ik nooit slaap. En dat ik laatst iets van Sylvia Plath las. My personality is 90% the last book I read. Adios.

3 opmerkingen:

  1. wauw ontzettend mooi!! en geloof het of niet, ik vind dat heel herkenbaar.....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Schoon geschreven .... En idem : ik herken ook wel dingen.

    BeantwoordenVerwijderen