13-05-2019

Ik werk en ik schrijf en ik teken. Werk ik, schrijf ik, teken ik? Ja. Ik deed mee aan twee kunstenfestivals. Allebei sloegen ze een beetje tegen, maar allebei ook niet. Ik heb er veel uit geleerd. Ik moet er aan denken om al die leersels op te schrijven, anders vergeet ik ze misschien en moet ik ze volgende keer weer leren. Dan zouden deze twee ervaringen toch een beetje verloren zijn. Ik schrijf veel. Niet genoeg. Papers voor school, een fictie-tekst ook voor school, dagboekzinnetjes op mijn andere blog. Ik wil weer echt schrijven. Ik schilder. Ik schilderde al een twintigtal schilderijen voor mijn laatste bachelorjaar op school. De docent verwacht 50 dingen. Ik weet niet of ik dat haal. Ik ben al veel vooruit gegaan, maar ik ben nog altijd achter. Ik eet radijsjes uit een kommetje waar een stukje uit is afgebroken, ik kreeg het van mijn mama omdat zij het anders weg ging doen (maar ik vond het zo mooi en wou het houden), ik moet eigenlijk naar de supermarkt voor ander eten maar ik heb mijn alarm al een paar keer uitgezet en de uitstap uitgesteld. Soms ga ik niet graag naar buiten. Ik zit in bed en kijk naar mijn laptopscherm, zoek op hoe ik meer likes kan krijgen, want ik had mezelf gezegd dat ik tegen het eind van deze maand 400 volgers op m'n kunstaccount ging hebben maar ik raak maar net boven de 300 nu. Ik had visitekaartjes afgedrukt waarvan ik dacht dat ik er geen genoeg zou hebben, maar niemand nam ze mee.

17-03-2019

Nu moet mijn huid dikker

Deze ochtend las ik iets over jongeren die te veilig opgevoed zijn, die niet meer kunnen wennen aan gevaar en ongelijkheid en angst. Die denken dat ze dat niet meer kunnen. Ik moet wennen aan het idee dat ik kan tegen kritiek, een dikker olifantenhuidje kweken. Iemand had me dat al gezegd voor ik naar de kunstacademie ging. In mijn eerste jaar was ik het eens met alle negatieve dingen die er over me gezegd werden, want ja, ik was een slecht kunstenaar. Ik tekende stomme dingen. Ik had geen idee van wat goed was, had niet echt goede smaak omdat ik nog maar aan zo weinig was blootgesteld. Die negativiteit kroop in mijn hoofd, en is daar blijven zitten. Toen was dat terecht. Als ik nu de dingen zie die ik toen heb gemaakt, weet ik gewoon dat al die (zelf)kritiek terecht was. Maar ondertussen ben ik weer een paar jaar verder en weet ik dat ik goed bezig ben. Nu moet die negativiteit eruit. Nu moet mijn huid dikker en mijn geloof minder. Want mijn docent is een kritiekmachine die alle slechte dingen genereert die er te zeggen zijn. Het is een levensstijl voor haar geworden, denk ik. Maar of ze in haar persoonlijke leven ook zo is, doet er niet echt toe, denk ik. Nu gaat het om mij. Mij, en mijn olifantenhuidje.

05-03-2019

hoe je vrienden maakt

Wanneer je een les literatuur hebt en iemand Rupi Kaur meeneemt om te tonen. Het boek, niet de vrouw. Dat was even geleden. Vandaag had ik een discussie waarin iemand haar naam letterlijk uitsprak als Kau-er (ik als Ka-oer) en ik bekende dat ik eerst dacht dat dat een mannennaam was (niet dat dat in deze tijd iets uitmaakt maar ik dacht dus dat het om een piemel-hebbende-persoon ging) en we ertoe kwamen dat het toegankelijke poëzie voor tienermeisjes is. We droegen elkaar enkele gedichten voor die misschien wel in Milk & Honey te vinden zijn of niet (ten minste een variant op onze semi-verzinsels want alle dichten uit die bundel betekenen min of meer hetzelfde en verder dan de kracht en pracht in jezelf gaan ze dan ook niet), en besloten dat Toon Tellegen even toegankelijk is maar wel goed eigenlijk. Lief en schattig en toch wel kleine meesterwerkjes, zoals een kind de wereld kan ervaren, maar soms ook in volwassen woorden. We hebben niet opgezocht of er een verschil is in aantal talen waarin beiden zijn vertaald, uit schrik ons kinderhartje teleur te stellen.

Nu, over lezen, of Kaur nu literatuur is of niet, gisteren werd een boek aan mij voorgelezen, boek twee uit Ovidus' Metamorphoses, op een avond waar ik ietwat toevallig ben beland. Ik ging zitten naast wie ik al kende, maar eindigde in een andere zetel want blijkbaar hoort dat zo als je de meeste mensen niet kent. Naast mij zat iemand met een gekke naam, eentje van wie zijn vader en moeder beiden een ander verhaal van oorsprong hadden, wat hij zelf wel grappig vond. Ik reed terug in de auto van een meisje, waar we met twee onder een riem moesten want er waren maar 4 plaatsen voor 5 mensen (de auto mocht trouwens ook niet op de snelweg, eeuwige liefde voor oude rammelbakken). Nu, voor ik terug reed was er de avond. Met kaarsen rond een koffietafel, stoelen bij elkaar geschoven, de voorlezer(ster) in een schommelstoel, ik en drie anderen met een schetsboek op schoot. Zij las, wij luisterden, drie tekenden. Heel erg fijn. Prachtige mensen. Altijd wanneer ik met mensen praat, besef ik hoe ik kan beslissen om open te staan en te leren en te zien wat mensen in zich hebben, hoe ik kan kiezen om iemand anders te zijn omdat ik dan beter weet wat zeggen want ik ken mezelf niet zo goed als ik de mensen ken naar wie ik graag luister (voornamelijk jongens met een Gents accent). 

Wat ik me achteraf besef is hoeveel mensen er zijn die ik nog niet ken, die in dezelfde stad studeren en leven, maar ik nog nooit heb gezien. Hoe ik soms denk dat ik mensen ken of wil leren kennen maar dan mensen ontmoet die me aan hen doen denken (een iemand had dezelfde stem als iemand die veel voor me betekent heeft, en bleek ook dezelfde voornaam te dragen, we grapten wat over treinen en opruimen en bezitten toen ik erachter kwam, en een lijksel op iemand anders had dezelfde gestalte en hetzelfde silhouet, en iemand dan weer de stem die in mijn gedachten bij dat silhouet zou moeten horen, de manier van spreken waar ik zo vaak naar geluisterd heb) en dan is het gek dat ik denk dat ik mensen niet hoef te kennen, omdat ik al bij zoveel mensen ben. 

11-02-2019

weten wat hard werken is

Het was nadat ik me inschreef voor het vak 'literatuur' op school, naar het schijnt het rotste keuzevak in onze cursus, en toen ik vergat naar de bib in Koksijde te gaan en te lui was om naar die van Gent te gaan om daar om het boek te vechten met mijn klasgenoten, dat ik nog eens een lange tekst op een computerscherm las. Mensen zeggen constant dat lezen op een scherm moeilijk is, maar dat was al wat ik vroeger deed. Niet vroeger vroeger, toen ik klein was en elke week een drietal boeken las (geen grap, ik ben zelfs halverwege door de Percy Jackson reeks (met spinoffs!) geraakt), maar een vijftal jaar geleden toen blogland nog een hele hippe dagvakantiebestemming was. (Daguitstap, uuruitstap?)

Ik nam mezelf voor om meer te lezen. Ik nam mezelf niet voor om meer te schrijven. Deze ochtend las ik een stukje van iemand die ik alleen via het internet ken, en ik realiseerde me weer hoe fijn het is om dagboekstukjes van mensen te lezen, échte mensen, mensen in het nu die niet bekend zijn of niet de mogelijkheid hebben gehad om een boek uit te geven. Misschien vind iemand het wel fijn om mijn leven hier te lezen. Dus, hierbij, alsjeblieft, nog een stukje uit mijn leven.

Ik ben door mijn jury heen geraakt zonder huilen, voelde me zelfs vrij goed achteraf, maar ik weet niet zeker of ik er wel door ben. Er was veel kritiek, maar goed gegeven, op een vriendelijke manier. Ik heb mijn hoofddocent compleet genegeerd en op haar beurt negeerde ze mij. De andere docenten gaven hun kritiek concreter, doe dit of dat of dat niet meer. Ik begreep wat ze bedoelden en denk dat ik er wat mee kan in het vervolg. De afgelopen tijd deed ik vanalles buiten school, zocht ik contact en opdrachten en wedstrijden en alle mogelijkheden tot publicatie op het internet. Nu heb ik het gevoel dat ik nog niet klaar ben daarvoor. Dat ik eerst nog moet groeien in mijn werk. Ik moet eerst een compleet andere kant op, verlost raken van wat ik nu maak, en betere dingen maken daarna. Ik moet een midden vinden tussen maken wat ik mooi vind en wat ik leuk vind om te doen, maar ook minder simpel en hard werken, en ik vind het moeilijk om te weten wat hard werken is als ik iets leuk vind om te doen denk ik. Maar goed, dat ga ik dus proberen nu.

02-01-2019

stille ochtend

Tekenen is zo geweldig. Je kunt alles ontwerpen. Ik snap niet waarom ik zo lang foto's naschilderde. Wanneer je alles uit je eigen hoofd laat komen weet je nooit hoe je blad er uit gaat zien. Dit is mijn nieuwe motivatie. Eindelijk zelf eens te zien krijgen wat er zich in mijn hoofd bevindt.

Ik tekende iets van een meisje na, voor een schoolopdracht, en kwam erachter dat zij heel veel werkt met zwart en wit en donker en licht en dat er zoveel diversiteit is in de personages die ze tekent. Ik kan dat ook doen. Ik kan alles wat ik leuk vind combineren in mijn tekeningen, ik hou heel veel van kleren en jaren 80 kapsels en heel veel printjes, dat kan allemaal in een tekening.

Ik zit op dit moment op de zetel, met een kat op schoot. Ze stinkt een beetje. Ik heb een wollen broek aan, dat vindt ze wel fijn. Deze ochtend maakte ik een tekening. Ik weet niet of hij is mislukt. Niks lijkt nog een mislukking de laatste tijd. Ik ben heel kalm. Ik ben heel benieuwd naar mijn jury, waar ik volgens de docenten sta. Het lijkt me heel fijn om ergens te wonen en te tekenen voor mensen die het goed vinden, wat ik maak.

22-12-2018

Het probleem met leerkrachten die nooit tevreden zijn is dat je als leerling alle moeite van de wereld kunt doen of gewoon niets. Beiden lijken hetzelfde resultaat te hebben. Leerlingen moeten opnieuw leren om voor zichzelf te werken, en niet voor de goedkeuring van een, in hun ogen, kenner van het gebied.